musical

Column Dennis Piek: Geluk

Datum:

Wat als je alles hebt, maar voor de rest lichamelijk niets meer kunt? Of misschien juist wel andersom. Je bent fysiek nog tot alles toe in staat, maar verder heb je niets. Enkel dat gezonde lichaam. In wiens schoenen sta je liever? Wie van de twee is er gelukkig?
Column Dennis Piek: Geluk

Van de week zag ik de adembenemende film Intouchables. Een Franse film over de relatie tussen de steenrijke Philippe die vanaf zijn nek volledig is verlamd en zijn verzorger Driss, een immigrant uit de arme buurten van Parijs. Een ontroerend verhaal wat me aan het denken bracht.
 
Terwijl ik terugliep van de bioscoop bekeek ik Haarlem eens door andere ogen. Ik had net iemand naar huis gebracht en liep eenzaam verder richting de bushalte. Een bange kat dook weg bij het horen van mijn voetstappen, twee meisjes fietsten giechelend langs me in de richting van het centrum waar zij na een lange nacht stappen de zon zullen zien opkomen. Gelijk hebben ze.
 
De bus was al vertrokken. Uiteraard. We zijn in Nederland niet meer anders gewend. De gemiddelde Nederlandse bus verschijnt altijd ongeveer één minuut voordat je bij de bushalte arriveert. Je kent het wel, dat je de bus ziet aankomen, twijfelt of je moet gaan rennen en dan altijd net tekort komt. Al zou dat ook te maken kunnen hebben met de krappe tijd die ik mezelf altijd geef om naar de bushalte te lopen. Maar goed, dat zal vast niet.
 
Even twijfel ik of ik niet gewoon naar huis zou lopen. Daar heb ik toch tenslotte die benen voor gekregen. Voor heel even ben ik blij met wat ik heb. Heel eventjes maar, want bij het zien van de bus ben ik liever lui dan moe. Toch is het anders dan normaal. Ik neem plaats voorin de bus vlak naast de buschauffeur. Je weet wel, die plek waar meestal oude dametjes gaan zitten om dan minutenlang de buschauffeur te vervelen over hun kleinkinderen, seniorenkaarten en andere stoffige verhalen.
 
Ik staar uit het raam. Alles lijkt te kloppen. De bus rijdt ritmisch mee op de muziek in mijn oren en straatlantaarns geven warme tinten aan de voor de rest zo koude straat. Een verdwaalde huisspin loopt vlak voor mijn voeten langs op zoek naar een plekje in de bus. Ik glimlach, maar doe niets. Normaal gesproken had het achtpotige beestje bruut kennis gemaakt met de onderkant van mijn voetzool. Om vervolgens uitgesmeerd te worden over de zitplaats van mijn buurvrouw.
 
Maar nu even niet, ik accepteer voor één maal onze wereld zoals die zou moeten zijn. Genietend van die kleine details. Ik ben gelukkig.
 
Dennis Piek
Lees voor met webReader
Deel:



Lees eerst de recensies op Musical.nl of wat de bezoeker er van vindt voordat u zelf een Nederlandse musical bezoekt! 



Lees eerst de recensies en alles over jouw favoriete musical voordat je één van de Nederlandse musicals bezoekt!